DWG of DXF? Wat je werkplaats, leverancier en klant echt nodig hebben

Twee mails, vijf minuten na elkaar, over dezelfde tekening. De lasersnijder: "graag als DXF aanleveren." De klant: "kun je de DWG meesturen?" En ondertussen vraagt de nieuwe collega zich hardop af of dat niet gewoon hetzelfde bestand is met een andere extensie. Bijna. En juist dat "bijna" veroorzaakt het gedoe.

Het verschil tussen DWG en DXF is technisch klein en praktisch groot: het bepaalt wie jouw bestand kan lezen, wat er onderweg verloren gaat en hoeveel heen-en-weer er nodig is voordat de ontvanger aan de slag kan. Vanuit Inventor lever je met een toolbox als Thundercad beide formaten rechtstreeks aan, maar dan nog moet je weten welk formaat je wanneer kiest.

Daarom in dit artikel: wat de twee formaten zijn, wie welk formaat vraagt en waarom, en de twee valkuilen (versies en schaal) waarmee vrijwel elke aanlevering ooit een keer misgaat.

Zelfde familie, ander doel

DWG is het werkbestand van AutoCAD: een binair formaat dat de complete tekendatabase bevat, van modelruimte en layouts tot lagen, blokken, teksten en maatvoeringsstijlen. Wie een DWG opent in AutoCAD, kan er direct in verder werken alsof het bestand daar gemaakt is.

DXF, voluit drawing exchange format, is bedacht om tekendata tussen verschillende pakketten uit te wisselen. De opbouw is openbaar beschreven en het bestand is als tekst leesbaar. Daarom kan vrijwel elk CAD-, CAM- en nestingpakket het inlezen, ook software die met AutoCAD niets te maken heeft. Inhoudelijk kunnen beide formaten grotendeels dezelfde tekening bevatten; het echte verschil zit in de vraag wie het bestand moet openen.

De vuistregel: DWG is voor mensen die in AutoCAD of een verwant pakket verder willen werken aan de tekening, DXF is voor software die de geometrie alleen hoeft in te lezen.

Wie vraagt wat, en waarom

De bekendste DXF-toepassing is plaatwerk: de uitslag van een gezette plaat gaat als DXF naar de snijmachine. Hoe je zo'n uitslag echt snijklaar maakt, met de juiste contouren en zonder rommel eromheen, is een verhaal apart; dat lees je in van uitslag naar DXF waar de lasersnijder blij van wordt.

Staat jouw ontvanger niet in het rijtje? Vragen kost een mailtje en voorkomt dat je een formaat gokt. En wie "maakt niet uit" als antwoord krijgt, houdt het simpel: DXF voor machines, DWG voor mensen.

Valkuil een: de versie

Beide formaten bestaan in meerdere versies, en een nieuwere versie opent niet in software die alleen oudere versies kent. Het resultaat is zelden een nette melding: het bestand "is ongeldig", opent leeg of de import blijft gewoon stil. De ontvanger concludeert dat jouw bestand kapot is, jij ziet aan jouw kant niets geks, en het zoeken begint.

De oplossing is weinig spannend maar effectief: vraag welke versie de ontvanger kan lezen en lever liever een slag te oud aan dan te nieuw. Een oudere versie leest vrijwel elk pakket; andersom gaat het mis. Vooral de besturingen van wat oudere snijmachines zijn kieskeurig en willen soms een specifiek, ouder DXF-dialect.

Valkuil twee: schaal, eenheden en wat de machine ziet

De tweede valkuil zit in de inhoud van het bestand. Een tekening bestaat uit een kader met aanzichten op schaal; een snijmachine wil alleen de contour, op ware grootte. Gaat de complete tekening als DXF naar de lasersnijder, dan moet die er eerst het kader, de maatvoering en de teksten uithalen en maar hopen dat de schaal klopt. Elke handeling daar is een kans op een fout die jij nooit te zien krijgt.

Eenheden zijn de tweede sluipweg. Een plaat van 250 bij 400 millimeter die als inches wordt geïnterpreteerd valt meteen op; een klein detail dat een factor scheef zit soms pas na het snijden. En dan is er nog de geometrie zelf: sommige besturingen kunnen alleen met lijnen en bogen overweg, waardoor splines worden geweigerd of opgeknipt. Houd je daarom aan vier regels:

• Lever snijcontouren 1:1 aan, in millimeters, zonder schaalfactor in het bestand.
• Houd kader, stempel en maatvoering uit bestanden die naar een machine gaan.
• Controleer of bogen bogen zijn gebleven en niet zijn opgeknipt in honderden lijnstukjes.
• Benoem de eenheid expliciet in je mail of bestandsnaam, dan valt een verkeerde interpretatie direct op.

Beide formaten uit Inventor, zonder omwegen

Inventor is geen AutoCAD, maar jouw tekeningen kunnen prima als DWG of DXF de deur uit. Met Export DWG (AutoCAD) sla je de actieve tekening op als DWG die de ontvanger opent zoals jij hem bedoelde; met Export DXF maak je van diezelfde tekening in een paar klikken een DXF voor snij- en nestingsoftware. Welke versie eruit komt, bepaal je in de exportconfiguratie: stel die een keer goed in volgens je afsprakenlijstje en blijf er daarna vanaf.

Voor een losse tekening is dat genoeg. Gaat er een complete order de deur uit, met tientallen tekeningen in meerdere formaten tegelijk, dan wordt los exporteren alsnog monnikenwerk; Batch Publish zet in dat geval tekeningen in bulk om naar pdf, DWG, DXF en STEP. En wat er naast DWG en DXF verder in zo'n levering hoort, van pdf tot stuklijst, lees je in het complete productiepakket.

Veelgestelde vragen

Is een DXF altijd 2D?

Nee, het formaat kan ook 3D-gegevens bevatten. Maar in de uitbesteedpraktijk bedoelt vrijwel iedereen met "een DXF" de platte 2D-variant voor snijden en nesten; wie de 3D-vorm nodig heeft, vraagt om STEP. Bij twijfel vraag je wat de ontvanger met het bestand gaat doen.

Welke versie lever ik aan als ik het niet kan navragen?

Kies een ruim oudere versie. Verouderde versies leest vrijwel elk pakket en vrijwel elke machinebesturing; het risico zit bijna altijd bij te nieuw aanleveren. Zodra je wel contact hebt, leg je de gewenste versie vast in je afsprakenlijstje en is het gokken voorbij.

Kan ik DWG en DXF in een keer voor een hele order maken?

Ja, daar is Batch Publish voor: je selecteert de tekeningen en krijgt per tekening de gewenste formaten, in een run. Wil je zien hoeveel exportwerk dat scheelt, dan kun je Thundercad 30 dagen gratis proberen.